Żebro Adama (1949)

2a W 1939 roku aktorskie małżeństwo Raymond Massey i Adrianne Allen postanowiło wziąć rozwód. Naturalnie w tej sytuacji każde z małżonków potrzebowało reprezentującego je prawnika. Szczęśliwie się złożyło, że bliskimi znajomymi rozwodzącej się pary było małżeństwo prawników –  William i Dorothy Whitney.  William postanowił reprezentować Adrianne, a Dorothy Raymonda. Formalności rozwodowe przeszły gładko, do tego stopnia, że niemal siłą rozpędu rozwiodła się też para reprezentujących obie strony prawników, a każde z nich jeszcze w tym samym roku poślubiło swego klienta.

Tym razem małżeńskie więzy okazały się bardziej trwałe, bo zarówno Raymond z Dorothy, jak i Adrianne z Williamem, przeżyli wspólnie kilkadziesiąt szczęśliwych lat, a ich związki trwały aż do śmierci współmałżonków. Kilka lat po wydarzeniach z 1939 scenarzystka Ruth Gordon podczas podróży samochodem opowiadała tę historię swemu mężowi Garsonowi Kaninowi. Historia pary prawników stojących po przeciwnych stronach w tej samej sprawie tak im się spodobała, że postanowili wykorzystać ją jako podstawę scenariusza filmowego. Tak narodził się pomysł na „Żebro Adama„, film, który przyniósł parze scenarzystów nominację do Oscara, odratował gasnące kariery Katharine Hepburn i Spencera Tracy’ego i do dziś wymieniany jest w czołówce najlepszych komedii romantycznych w historii kina.

a

Fabularnym punktem wyjścia była historia małżeństwa prawników, ale Gordon i Kanin wyszli poza ramy romantycznych komplikacji i swoich bohaterów uwikłali w konflikt światopoglądowy. Oto w szczęśliwe pożycie Adama i Amandy wdziera się sprawa niejakiej Doris, oskarżonej o usiłowanie zabójstwa. Zaniedbywana przez męża kobieta, przyłapawszy go na zdradzie, wystrzeliła do niego z rewolweru. Na oskarżyciela w jej sprawie wyznaczony zostaje Adam, obstający, że prawo jest wartością nadrzędną, a zbrodnia zawsze musi zostać ukarana. W obronie Doris staje Amanda, która dowodzi, że prawo nie jest równe wobec wszystkich i że gdyby oskarżonym był mężczyzna, to nie poniósłby większych konsekwencji. Rozprawa o usiłowanie zabójstwa staje się areną walki o równość płci i przełamywanie społecznych stereotypów.

3

Chociaż w latach 40. tematyka równouprawnienia kobiet nie była całkiem nieznana (w roku premiery filmu Simone de Beauvoir opublikowała książkę „Druga płeć„, uznawaną dziś za jedno z najważniejszych dzieł filozofii feministycznej) to nadal wzbudzała kontrowersje. Zakończona kilka lat wcześniej wojna niejako wymusiła społeczną akceptację faktu, że kobiety zasilały masowo rynek pracy, a Rosie the Riveter  stała się powszechnie rozpoznawalnym symbolem, ale sytuacja kobiet wciąż daleka była od równościowego ideału.  „Żebro Adama”, choć traktujące temat z pewnym przymrużeniem oka, było pod względem poruszanej tematyki hollywoodzkim fenomenem wyprzedzającym swoje czasy. 12

Scenarzyści już na wczesnym etapie widzieli w głównych rolach Katharine Hepburn i Spencera Tracy’ego. Hepburn, która już w wielu poprzednich filmach zaprzeczała stereotypowi bezbronnej kobietki, tu z prawdziwym wdziękiem burzy seksistowskie mity. Aktorka, jak przy większości swoich filmów, mocno angażowała się w twórczy proces. Wraz z reżyserem George’em Cukorem odwiedzała sale rozpraw w Los Angeles i chłonęła szczegóły, które pomogły uautentycznić jej rolę. Była między innymi świadkiem rozprawy kobiety oskarżonej o morderstwo. Oskarżona na początku procesu sprawiała wrażenie zbyt pewnej siebie, jednak z czasem jej wizerunek, zapewne za radą adwokata, złagodniał. Cukor zapamiętał tę przemianę i  wykorzystał ją na potrzeby roli Doris.10

Doris to prosta kobieta z nizin społecznych, której wyobrażenie o elegancji sprowadza się do nadmiaru ozdób i krzykliwych dodatków. Początkowo tak właśnie prezentuje się w sądzie, stopniowo jednak jej wygląd staje się skromniejszy, a ostatecznie Doris występuje przed ławnikami w prostej, czarnej sukience o łagodnej linii, która potęguje wrażenie, że jest ona niewinną ofiarą okoliczności.

119

Jej przeciwieństwem jest Beryl, grana przez Jean Hagen kochanka męża. Pewna siebie, wulgarna, nie waha się ubierać w zwracające uwagę stroje.8

Kostiumy dla Hepburn projektował Walter Plunkett. Aktorka, która na co dzień preferowała proste kroje, wygodne spodnie i minimum dodatków, na ekranie z wdziękiem prezentowała kobiece kreacje. Jej Amanda to kobieta elegancka, bez ostentacji stylowa. W sądzie pojawia się w doskonale skrojonych kostiumach, dopasowanych żakietach, wąskich w talii spódnicach i bluzkach z wysokimi kołnierzykami.

7 5 6Warto zauważyć, że Amanda występując w obronie praw kobiet nie rezygnuje z kobiecego wizerunku. Jedną z najpiękniejszych kreacji filmu jest wieczorowa suknia, którą bohaterka zakłada na organizowane w domu przyjecie. Doskonale skrojona jedwabna kreacja do ziemi z dłuższym trenem i drapowaniami perfekcyjnie podkreśla atuty smukłej figury aktorki.

4 1


Tytuł: Żebro Adama/Adam’s Rib
Rok: 1949
Reżyseria: George Cukor
Obsada:   Spencer Tracy, Katharine Hepburn, Judy Holliday, Tom Ewell, Jean Hagen
Kostiumy:  Walter Plunkett

2 thoughts on “Żebro Adama (1949)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s