La Légende – Rampling

Aktorka, ikona stylu, wielka osobowość – Charlotte Rampling, we Francji znana jako La Légende, przygodę  z filmem zaczęła jako 19-latka. Po kliku mało znaczących epizodach zaczęła dostawać poważne aktorskie wyzwania. W 1969 roku zagrała rolę młodej, udręczonej kobiety w „Zmierzchu bogów” Viscontiego.  Sugestywną grą zachwyciła krytyków i publiczność, która z uznaniem przyjęła nową gwiazdę – tajemniczą, wrażliwą i niepokojącą.

"Zmierzch bogów", 1969

Kolejne role w filmografii Rampling udowadniają, że nie boi się ona wyzwań i eksperymentów. W „Nocnym portierze” (1974) zagrała bohaterkę uwikłaną w sadomasochistyczny związek ze swym prześladowcą, w „Maksie, mojej miłości” (1986) wyniosłą żonę dyplomaty, której kochankiem zostaje szympans (sic!), zaś w „Basenie” (2003) pisarkę, zafascynowaną młodą dziewczyną.  Jak sama przyznaje, głównym celem aktorstwa jest dla niej badanie ciemnych zakamarków ludzkiej psychiki i przekraczanie własnych granic, nawet za cenę emocjonalnego wyczerpania.

"Nocny portier", 1974

"Basen", 2003

"Melancholia", 2011

Styl

Młoda Charlotte, emanująca łobuzerskim wdziękiem i kusząca zgrabnym ciałem, szybko stała się ucieleśnieniem ideału dziewczyny lat sześćdziesiątych. Chętnie eksponowała długie nogi w krótkich, kolorowych sukienkach, a jej ulubioną projektantką była Mary Quant – królowa minispódniczek.

fot. Jerry Schatzberg, 1966

Dekadę później „Vogue” okrzyknął ją najseksowniejszą kobietą świata.  Była jedną z najczęściej fotografowanych gwiazd, wzbudzając pożądanie mężczyzn na całym świecie.

fot. David Bailey, Vogue UK, 1972

Z czasem styl Charlotte ewoluował w stronę eleganckiej prostoty. W latach osiemdziesiątych najchętniej nosiła stylowe ubrania od Claude’a  Montany oraz geometryczne kreacje spod ręki Pierre’a Cardina, który prywatnie był jej dobrym przyjacielem.

z Jean Michelem Jarrem, z którym tworzyła małżeństwo przez 20 lat, 1983

w latach. 90 zespół Kinky Machine zadedykował aktorce piosenkę:

Prostota, minimalizm i czystość formy zdominowały w końcu styl aktorki, która coraz chętniej przedkładała dobrze skrojony garnitur nad wymyślne sukienki.  Szczególnym uwielbieniem zapałała do kolekcji Yohjiego Yamamoto, który do dziś pozostaje jej ulubionym kreatorem mody.  U podstaw jego projektów leży potrzeba autentyzmu – ubranie ma być dopełnieniem osobowości, a nie jej substytutem.  To podejście idealnie wpisuje się w filozofię Rampling, dla której najistotniejsza jest swoboda w byciu sobą.  Dzięki temu aktorka nie musi spędzać wielu godzin na mozolnym dobieraniu kreacji, bowiem w jej szafie znajdują się tylko sprawdzone stroje, idealnie podkreślające osobowość.  Klasa, prostota i pewność siebie tworzą wyjątkową aurę niewymuszonej elegancji.

z Yohjim Yamamoto, 2011

sesja dla V magazine, fot. Willy Vanderperre, 2010

Reklamy

4 thoughts on “La Légende – Rampling

  1. Fascynująca uroda, którą cały czas mądrze podkreśla, nie udając, że cały czas ma 20 lat. Dowód, że można starzeć się z godnością i klasą – inspiracja :)

    • tak, świetnie sobie radzi z upływającym czasem i to bez gorączkowego szpikowania się botoksem :)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s